Vaag hoor ik  in het onderbewustzijn van mijn slaap mijn naam.  Instinctief duik ik dieper onder de dekens.  Het mag niet baten.  Mijn hulp roept me meedogenloos naar het land der wakkeren .

 

 “Ik moet je wat vertellen”, zegt ze met een serieus gezicht.

 

Gealarmeerd door haar ernstige toon schiet ik onmiddellijk onder mijn dekbed vandaan. Terwijl ik me prepareer op slecht nieuws kijk ik haar vragend aan. Benauwd piept ze dat het stijkijzer stuk is.  Ze stak de stekker in het stopcontact en gelijk vloog de aardlekschakelaar eruit.

Opgelucht val ik terug in mijn kussen en realiseer me dat er geen schokkende dingen aan de hand zijn.  Onze hulp denkt daar anders over want met grote schuldige ogen kijkt ze me aan. Nu kan ik niet strijken zegt ze enigszins onthand en ik mompel met een slaperige stem dat het niet zo erg is.

 

Als ik uiteindelijk met mijn kopje koffie  achter mijn laptop  zit ga ik even op onderzoek uit .  Ik google op het woord strijkijzer en de meest mooie glanzende modellen verschijnen op mijn scherm. Kwijlend vergaap ik me aan de ultra moderne strijkijzers met vernuftige functies.

Net als ik een mooi exemplaar zie gaat de bel, de overbuurman staat voor de deur.

“Hallo Monique, ik kom even kijken naar je strijkijzer. Daar zit sluiting in en ik denk dat er een stukje van het snoer afmoet”

 

Stomverbaasd kijk ik hem aan, repareren. Is dat niet iets uit de vorige eeuw?

Ik neem hem mee naar de bijkeuken waar het strijkijzer boven op de kast staat.  “wat is er met dat andere strijkijzer dan” en hij wijst naar mijn stoomstrijkijzer dat werkeloos op de kast staat wegens een lekkend reservoir. Met beide strijkijzers onder zijn arm verdwijnt hij naar zijn werkplaats om ze de volgende dag te retourneren.

Het strijkijzer dat voor sluiting zorgt, is onherstelbaar stuk maat met het andere ijzer is niks mis. Hij legt uit dat er niet voor niets een maximum op het reservoir staat aangegeven.

Manlief die inmiddels ook thuis was gekomen luisterde goed wat de diagnose van de buurman was en samen praten ze nog wat over spanning,  stekkers en reservoirs.

 

Tegen zessen dekt mijn man ijverig de tafel.  Het strijkijzer wordt door hem op de wasmachine gezet. Onder het eten horen we een hels kabaal.  Verschrikt kijken we elkaar aan.  “Wat was dat”,  vraag ik aan mijn man die me met een diep ongelukkig gezicht aankijkt.   Samen gaan we naar de plek des onheil en zien het,  door de buurman geredde strijkijzer,  in stukken op de grond liggen. 

Hoe vertellen we dit aan de buurman?

 

 

Glanzende ogen kijken me aan waarin de opwinding en de  sensatie uit lijken te spatten

  “Yoo mam,  kijk wat ik heb gevonden,  te relaxt man”, zegt hij met zijn zware puberstem. 

Hij opent zijn hand en daarin ligt tot mijn grote  schrik een kogel.  “Dat is een kogel”,  constateer ik met een dun stemmetje.

 

“Ja duhuhhh,  goed gezien mam,” antwoord zoon lief met zijn ogen richting hemel geslagen.

 

Terwijl er allerlei visioenen van schietende criminelen langs mijn netvlies trekken die mijn moederhart niet geruststellen negeer ik zijn blik en vraag ik hem hoe hij eraan komt.

“Ja dat zei ik toch?  Gevonden. Vet wreed man!!  Er liggen er nog veel meer bij de Spil,  ook kapotte kogels.”

 

Zuchtend probeer ik hem uit te leggen dat ik het een stuk minder leuk vind en dat ik eerst wil weten wat voor kogels het zijn voor hij er meer mag zoeken.   “Als je maar weet dat ik ze niet weggooi en dat jij achterlijk bang bent,  je kan wel zien dat je een meisje bent ”, mompelt het heerschap en verdwijnt stampend met de kogel veilig in zijn knuist geklemd naar zijn domein.

Gelukkig stapt op dat moment zijn vader binnen die totaal verrast wordt door zijn zoon. 

 

“Pap,  ik mag niet eens kogels zoeken,  belachelijk!!!” 

 

Snel praat ik manlief bij en verbeeld ik het me nou of krijgt ook hij glanzende oogjes?  Zo vader zo zoon.

Al snel zijn ze met zijn tweeën aan het brainstormen wat voor een kogel het wel niet kan zijn. 

 

De 3 heren die voor een bespreking ons huis binnendruppelen vangen iets van de spanning tussen vader en zoon. Al snel zitten er 5 paar glimmende ogen aan tafel.  De conclusie,  een niet nader te definiëren kogel die prima ter decoratie op de vensterbank kan staan.  Ga als moeder maar eens in tegen 5 heren met glimmende oogjes.  Dat is niet te doen. 

 

Een paar dagen later zit het me nog steeds niet lekker, dus ik besluit een poging op de chat van een door mij bezocht forum te wagen.  Wie weet is daar iemand, die weet wat voor soort munitie zoonlief in zijn vensterbank heeft staan. 

 

Even foto’s maken,  en gelukkig vinden de mannen op de chat het ook de moeite waard om zich erover te buigen..  Het blijkt om kogeltjes voor een vuurwerk pistool te gaan.  Het klinkt mij onschuldig in de oren en dus mogen de kogels blijven.  Zo ben ik weer een stuk wijzer en blijkt dat jongens toch echt van nature anders zijn dan de vrouwelijke soortgenoot.

 

Met de telefoon binnen handbereik kijken we naar de uitzending van de Nederlandse omroepen.  “Nederland helpt Haïti.”  Natuurlijk doneren we.  Met grote ogen kijkt zoon naar de gruwelijke beelden van de vele doden.  Snel geef ik Matthijs een kus als hij op bed gaat,  terwijl ik naar de wc ga struikel ik in de hal over de 70 flessen die er staan voor de actie op school.  Allemaal voor Haïti.

Ik zie op Nova de ruwe werkelijkheid.  Plunderingen, geweld en verloren hoop. Al je problemen verbleken bij de humanitaire ramp die zich heeft voltrokken in Haïti.

 

Even vergeet ik mijn zorgen en verdriet.  Mijn hart ligt in Haïti.  Echter mijn onwillige lijf ligt op de bank en laat zich gelden.  Weer ben ik een dag out of order geweest.  Weer een dag uit mijn leven zomaar verspild aan ziek zijn.  Weer een dag waarop ik niks kon ondernemen.  Vanmiddag heb ik het interview met het blad “Vriendin” afgerond.  Met radio 555 op de achtergrond vertel ik over de noodzaak van het medicijn.  (10 maart staat het interview in het blad)  Terwijl in Haitie mensen ionder het puin liggen vertel ik over de harde werkelijkheid van het hebben van een energie stofwisselingsziekte.

Ik ben in de war,  mag ik balen van mijn leven en mijn zorgen terwijl de mensen in Haïti letterlijk niks hebben?  Hoe groot is mijn probleem?  Is het zuiver een luxe probleem?  Je zou het bijna denken.