Vaag hoor ik  in het onderbewustzijn van mijn slaap mijn naam.  Instinctief duik ik dieper onder de dekens.  Het mag niet baten.  Mijn hulp roept me meedogenloos naar het land der wakkeren .

 

 “Ik moet je wat vertellen”, zegt ze met een serieus gezicht.

 

Gealarmeerd door haar ernstige toon schiet ik onmiddellijk onder mijn dekbed vandaan. Terwijl ik me prepareer op slecht nieuws kijk ik haar vragend aan. Benauwd piept ze dat het stijkijzer stuk is.  Ze stak de stekker in het stopcontact en gelijk vloog de aardlekschakelaar eruit.

Opgelucht val ik terug in mijn kussen en realiseer me dat er geen schokkende dingen aan de hand zijn.  Onze hulp denkt daar anders over want met grote schuldige ogen kijkt ze me aan. Nu kan ik niet strijken zegt ze enigszins onthand en ik mompel met een slaperige stem dat het niet zo erg is.

 

Als ik uiteindelijk met mijn kopje koffie  achter mijn laptop  zit ga ik even op onderzoek uit .  Ik google op het woord strijkijzer en de meest mooie glanzende modellen verschijnen op mijn scherm. Kwijlend vergaap ik me aan de ultra moderne strijkijzers met vernuftige functies.

Net als ik een mooi exemplaar zie gaat de bel, de overbuurman staat voor de deur.

“Hallo Monique, ik kom even kijken naar je strijkijzer. Daar zit sluiting in en ik denk dat er een stukje van het snoer afmoet”

 

Stomverbaasd kijk ik hem aan, repareren. Is dat niet iets uit de vorige eeuw?

Ik neem hem mee naar de bijkeuken waar het strijkijzer boven op de kast staat.  “wat is er met dat andere strijkijzer dan” en hij wijst naar mijn stoomstrijkijzer dat werkeloos op de kast staat wegens een lekkend reservoir. Met beide strijkijzers onder zijn arm verdwijnt hij naar zijn werkplaats om ze de volgende dag te retourneren.

Het strijkijzer dat voor sluiting zorgt, is onherstelbaar stuk maat met het andere ijzer is niks mis. Hij legt uit dat er niet voor niets een maximum op het reservoir staat aangegeven.

Manlief die inmiddels ook thuis was gekomen luisterde goed wat de diagnose van de buurman was en samen praten ze nog wat over spanning,  stekkers en reservoirs.

 

Tegen zessen dekt mijn man ijverig de tafel.  Het strijkijzer wordt door hem op de wasmachine gezet. Onder het eten horen we een hels kabaal.  Verschrikt kijken we elkaar aan.  “Wat was dat”,  vraag ik aan mijn man die me met een diep ongelukkig gezicht aankijkt.   Samen gaan we naar de plek des onheil en zien het,  door de buurman geredde strijkijzer,  in stukken op de grond liggen. 

Hoe vertellen we dit aan de buurman?

 

 

Glanzende ogen kijken me aan waarin de opwinding en de  sensatie uit lijken te spatten

  “Yoo mam,  kijk wat ik heb gevonden,  te relaxt man”, zegt hij met zijn zware puberstem. 

Hij opent zijn hand en daarin ligt tot mijn grote  schrik een kogel.  “Dat is een kogel”,  constateer ik met een dun stemmetje.

 

“Ja duhuhhh,  goed gezien mam,” antwoord zoon lief met zijn ogen richting hemel geslagen.

 

Terwijl er allerlei visioenen van schietende criminelen langs mijn netvlies trekken die mijn moederhart niet geruststellen negeer ik zijn blik en vraag ik hem hoe hij eraan komt.

“Ja dat zei ik toch?  Gevonden. Vet wreed man!!  Er liggen er nog veel meer bij de Spil,  ook kapotte kogels.”

 

Zuchtend probeer ik hem uit te leggen dat ik het een stuk minder leuk vind en dat ik eerst wil weten wat voor kogels het zijn voor hij er meer mag zoeken.   “Als je maar weet dat ik ze niet weggooi en dat jij achterlijk bang bent,  je kan wel zien dat je een meisje bent ”, mompelt het heerschap en verdwijnt stampend met de kogel veilig in zijn knuist geklemd naar zijn domein.

Gelukkig stapt op dat moment zijn vader binnen die totaal verrast wordt door zijn zoon. 

 

“Pap,  ik mag niet eens kogels zoeken,  belachelijk!!!” 

 

Snel praat ik manlief bij en verbeeld ik het me nou of krijgt ook hij glanzende oogjes?  Zo vader zo zoon.

Al snel zijn ze met zijn tweeën aan het brainstormen wat voor een kogel het wel niet kan zijn. 

 

De 3 heren die voor een bespreking ons huis binnendruppelen vangen iets van de spanning tussen vader en zoon. Al snel zitten er 5 paar glimmende ogen aan tafel.  De conclusie,  een niet nader te definiëren kogel die prima ter decoratie op de vensterbank kan staan.  Ga als moeder maar eens in tegen 5 heren met glimmende oogjes.  Dat is niet te doen. 

 

Een paar dagen later zit het me nog steeds niet lekker, dus ik besluit een poging op de chat van een door mij bezocht forum te wagen.  Wie weet is daar iemand, die weet wat voor soort munitie zoonlief in zijn vensterbank heeft staan. 

 

Even foto’s maken,  en gelukkig vinden de mannen op de chat het ook de moeite waard om zich erover te buigen..  Het blijkt om kogeltjes voor een vuurwerk pistool te gaan.  Het klinkt mij onschuldig in de oren en dus mogen de kogels blijven.  Zo ben ik weer een stuk wijzer en blijkt dat jongens toch echt van nature anders zijn dan de vrouwelijke soortgenoot.

 

Met de telefoon binnen handbereik kijken we naar de uitzending van de Nederlandse omroepen.  “Nederland helpt Haïti.”  Natuurlijk doneren we.  Met grote ogen kijkt zoon naar de gruwelijke beelden van de vele doden.  Snel geef ik Matthijs een kus als hij op bed gaat,  terwijl ik naar de wc ga struikel ik in de hal over de 70 flessen die er staan voor de actie op school.  Allemaal voor Haïti.

Ik zie op Nova de ruwe werkelijkheid.  Plunderingen, geweld en verloren hoop. Al je problemen verbleken bij de humanitaire ramp die zich heeft voltrokken in Haïti.

 

Even vergeet ik mijn zorgen en verdriet.  Mijn hart ligt in Haïti.  Echter mijn onwillige lijf ligt op de bank en laat zich gelden.  Weer ben ik een dag out of order geweest.  Weer een dag uit mijn leven zomaar verspild aan ziek zijn.  Weer een dag waarop ik niks kon ondernemen.  Vanmiddag heb ik het interview met het blad “Vriendin” afgerond.  Met radio 555 op de achtergrond vertel ik over de noodzaak van het medicijn.  (10 maart staat het interview in het blad)  Terwijl in Haitie mensen ionder het puin liggen vertel ik over de harde werkelijkheid van het hebben van een energie stofwisselingsziekte.

Ik ben in de war,  mag ik balen van mijn leven en mijn zorgen terwijl de mensen in Haïti letterlijk niks hebben?  Hoe groot is mijn probleem?  Is het zuiver een luxe probleem?  Je zou het bijna denken.

 

“Hoe is het met je?”,  2 lieve ogen kijken me onderzoekend aan.  Het was heftig hè,  gister?, vraagt ze terwijl ze een slokje koffie neemt.  Voor ik het weet voel ik de tranen achter mijn ogen prikken.  Ik knik,  en kijk haar aan.  Bemoedigend knikt ze me toe en daarmee erkent ze de strijd die in mij woedt.

 

Gisteren was ze de 4^e knappe kop die meedacht maar ook meevoelde. 

Ze is lief , ze is kritisch en ze is betrokken,  wat ben ik een bofkont! (ze kan mijn moeder nooit vervangen maar het verzacht het gemis wel!)

 

Dank je wel!

Ons gezin is niet wat je noemt een doorsnee gezin. De combinatie van autisme met een energiestofwisselingsziekte matchen niet geweldig.  Voor mij is het vaak de kunst om de trein goed te laten sporen en laat dat nou juist het probleem zijn.  Immers,  hoe moet het als ik weer eens uitval. In het normale leven tuft het treintje wel maar o wee....

 

Dit besef in combinatie met het verzoek van de huisarts om eens goed na te denken over mijn toekomst en wensen en grenzen (je kan maar het zekere voor het onzekere nemen nietwaar) besloot ik om maar eens te gaan brainstormen over het een en ander. 

 

Immers stel ik val uit door bijv. een ziekenhuisopname,  dan zou het toch wel fijn zijn dat er gewoon een kant en klaar noodplan ligt.  Immers manlief heeft gewoon een fulltime baan.

 

Mijn brein maakt overuren en morgen heb ik 3 slimme koppen die met me meedenken.  Indien het noodplan op papier staat (en dan wil het nog niet zeggen dat het werkt) dan kan ik eindelijk over mezelf na gaan denken.  Een plan heeft een geruststellende  factor. Kijk alleen maar naar de noodpakketten die de overheid aanbeveelt.  Alsof je met een waxinelichtje een zaklamp en radio een humanitaire ramp overleeft maar goed....brein bedriegt en zo ben ik me ook 100% bewust van  het placebo effect van mijn noodplan. Maar hemel wat geeft het een rust.

 

Denkt u morgen even aan me?

Glanzend ligt hij voor het raam,  in vol ornaat is het blauwe rolstoeltje zichtbaar voor de parkeerpolitie.  Jawel eindelijk heb ik hem.  De invaliden parkeerkaart.  Nu kan de wereld ook zien dat ik in een rolstoel zit terwijl ik niet lijfelijk aanwezig ben.  Het heeft ruim 6 jaar geduurd voor ik zover was dat ik de kaart aanvroeg.  Velen hebben me aangespoord omdat ik er “recht” op zou hebben. 

 

Hoezo,  ik had er “recht”op?  

 

Dat blijf ik een pijnlijk onderwerp vinden want in mijn beleving werkt het zo dat de voorzieningen beschikbaar gesteld worden voor een bepaalde doelgroep en dat er regels zijn die bepalen of je als burger binnen die regels past. In mijn beleving dus niet want immers ik heb geen rijbewijs en daarbij is mijn partner niet gehandicapt.  Discussie gesloten voor mij.

 

Dit hield ik stug vol totdat ik voor de zoveelste keer niet bij mijn portier kon komen laat slaan met rolstoel.  Daar ik toch wel wat erg wiebelig te been was stortte ik tijdens dat hachelijke avontuur ter aarde en hield een geschaafd knietje over.  Ik kon er niet langer onderuit en na veel steekhoudende argumenten van mijn omgeving en hevig tegensputteren van mij heb ik de kaart aangevraagd.  Uiteraard viel ik binnen de doelgroep en ben ik nu in het bezit van een prachtig glimmende kaart die mij toestemming geeft om op mooie brede speciaal voor “de gehandicapte medemens” gereserveerde parkeerplaats. 

 

De eerste keer dat we op pad gingen met de kaart was er werkelijk geen parkeerplaats te vinden.  Alle invaliden parkeerplaatsen stonden vol.  Dus uiteindelijk toch maar weer geparkeerd op een te krap parkeerplaatsje.  Hoe kan het nu dat ik mij 6 jaar lang gered heb met te krappe parkeerplaatsen en de invalidenparkeerplaatsen open liet voor de groep die echt gehandicapt waren en dat iemand zonder kaart hem er gewoon parkeert.

 

Het liefst parkeer ik nog steeds op een gewone parkeerplaats maar ja…ik kan niet ontkennen dat het een ongekende luxe is als ik gewoon met mijn rolstoel naast de auto kan.

Hoe zit dat met u lezer?  Heb je recht op dergelijke voorzieningen en mag je als gezonde burger  best je auto parkeren op invaliden parkeerplaatsen?

 

Onmiddellijk bedenk ik mij dat mijn zoon niet een dergelijke stem heeft.  Die hoort bij pukkelige pubers met een te grote mond.  Niet bij mijn zoon.

 

Gerustgesteld ga ik verder met de was. 

 

"Yoooo heee,  ik roep je man",  klonk er wederom en met een schok realiseer ik me dat die overslaande stem wel  degelijk de stem is van onze 12 jarige zoon. Inmiddels is het heerschap met overdonderend geweld de kamer ingestapt,hevig mopperend dat zijn Nikes weg zijn.  Of ik ze heb gehad??

 

Acuut geïrriteerd kijk ik zoonlief aan die de onmiskenbare onverschillige uitdrukking op zijn gezicht heeft,   die enkel pubers kunnen produceren.  Terwijl ik hem aankijk schiet het door me heen dat hij toch echt clearasil nodig heeft. 

 

"Nee jongen,  ik weet niet waar jij uit je schoenen bent gesprongen.  Als je daar nu eerst kijkt.  Daarbij wil ik niet dat jij mij op een dergelijke manier roept.  Ik ben je moeder en niet een van je vrienden."

 

Verbouwereerd kijkt hij me aan met zijn mooie grote blauwe ogen terwijl ik mijn hersens pijnig met de vraag wanneer de transformatie naar puber zich heeft voltrokken.  Gisteren was hij nog een heerlijk onschuldig kind

 

“Yooooo mam,  ik zal het niet weer doen.” zegt hij met volle overtuiging…

 

10 minuten later loopt hij vals fluitend op de teruggevonden Nikes de deur uit om te chillen met zijn vrienden. 

 

Peinzend kijk ik hem na en tot mijn grote opluchting bestaat het chillen uit het gooien van sneeuwballen naar zijn vrienden.  Heette dat vorig jaar nog heel kinderachtig ‘buiten spelen in de sneeuw” nu valt het onder de categorie chillen.